Elburg on Tour

Boottocht Warappakreek

Boottocht Warappakreek

Een van de dingen die nog op ons verlanglijstje stond was de tocht door de Warappakreek, deze is afgelopen jaren weer vrij gemaakt en gaat vanaf de Commewijne rivier naar de Atlantische Oceaan en is alleen maar te bevaren met hoog water.

Allereerst wilde we deze laten verzorgen door een reisorganisatie tot dat onze schoonzus zie dat haar moeder op een van deze plantages woont en ze wel een bootsman kent die ons wel hierdoor wilt varen. Na de juiste afspraak en prijs gemaakt te hebben konden we aan ons laatste avontuur beginnen.

dsc00856-640x480Zus Rinia met Hendrik en broer Ramon met Melita gingen ook mee, en niet te vergeten hun aapje, met als voordeel; dat we gelijk de moeder van Melita konden meenemen naar Paramaribo voor medische zorg.

img_20160603_120639-360x640s’Morgens vroeg vertrokken we vanuit Alkmaar met de boot naar Alliance. Na 2,5 uur varen kwamen we daar aan om een korte bezoek te brengen aan het dorpje. Daarna zijn we nog op de plantage Constantia geweest, waar de ouders van Melita wonen. Maar om daar te komen moesten we schuin de rivier oversteken als het opkomend water is, want bij laag water kan je daar niet komen. Het was een hele belevenis om bij deze mensen van rond de 80 jaar te mogen kijken. Na wat vruchten en kokosnoten geplukt te hebben en gedronken te hebben, moesten we weer afscheid nemen van opa en oma. Oma halen we op de terug weg op om met ons naar Paramaribo te gaan.

dsc00925-640x480Het water was nu hoog genoeg om door de Warappakreek te gaan. Wat een indrukken krijg je allemaal. Veel bomen met wortels boven water, vogels en apen die je op afstand hoorde. Na ongeveer 20 minuten varen stoppen we even om de resten van een suikerplantage te bekijken. Die midden in de jungle staan, verstopt tussen de begroeiing. Er staan nog wat walsen en tandwielen van de tijd dat er nog een suikerplantage actief was. Je zou zeggen                                                                                                    opruimen die handel maar toch vinden wij                                                                                                    dat het daar moet blijven het hoort daar gewoon. dsc00861-640x480Terug gekomen bij de boot heeft het aapje de tijd van zijn leven. Doordat hij begon te roepen op zijn manier kwamen er andere aapjes op hem af. Weliswaar op afstand maar toch. Maar toen hij ze zag sprong hij gauw bij Melita op schoot en rilde. Hij is mensen gewend en geen lotgenoten. Na dit aanschouwd te hebben varen we verder richting de Atlantische Oceaan. Onderweg kwamen wij nog restanten van plantages tegen. Het is echt schitterend om door de mangrove te varen. Soms moesten we links in de boot dan weer rechts in de boot zitten i.v.m. wortels. Ramon moest voorop blijven zitten voor diepgang.(hij heeft het gewicht mee)  Gegeven moment zijn we de mangrove uit en komen bij open velden met heel veel rode en witte ibissen. Aan het eind van de velden zien we de Atlantische Oceaan. Wat we dan meemaken is lachwekkend.

img_0675-640x480Hendrik galmt alleen het woord OOOHHHH kijk, kijk uit kijk. Dit bleef hij maar herhalen. Ramon, Melita, Rinia en wij zijn onder de indruk van de golfslag die dit met zich mee brengt. Hier moesten wij keren want er is geen andere weg om terug te varen. Dus we moesten een klein stukje de oceaan op varen om te keren. Maar iedereen genoot. Op de terug weg gaan we eest nog even langs Bakkie Bakkie. Dit zijn kleine landbouwpercelen voor migranten die hun contract hadden uitgediend.

 img_20160603_180434-640x360Na het bezoek zijn we oma gaan ophalen, zij gaat met ons mee naar Paramaribo. Voor medische zorg. Na een tocht van 3 uur komen we in het donker aan in Alkmaar. Daar hebben we de spullen van de boot in onze auto’s gedaan, afscheid van elkaar genomen en zijn we vervolgens allemaal naar huis gegaan. Het was een mooi, indrukwekkend en vermoeide reis                                                                                                                  maar een om niet te vergeten.